Gedachtenwereld

Ruis

Gedachtenwereld

Ruis

(Klik op het hoofdstuk om het te kunnen lezen)

We hebben er verschillende woorden voor. Zen, mindful, één, non-duaal. We doen ons best er een beeld bij te creëren maar uiteindelijk komt het neer op een gevoel. Een gevoel waar geen juiste woorden voor zijn. Dus kies ik mijn eigen woord. Stilte.

Stilte komt zomaar, ineens. Je kan het niet vinden want het is er al. Je kan er niet naar luisteren want dan verdwijnt het. Het is een ervaring.

Stilte is een weg. Een weg naar binnen. De stilte in jezelf. En een weg naar buiten. De stilte om je heen en de stilte die je deelt.

In dit boek neem ik je mee op reis. Ik vertel je over de ervaringen in mijn leven die mij geholpen hebben mijn stilte te ervaren. Hiermee hoop ik je te inspireren en te laten beseffen dat ook jij dezelfde reis aan het maken bent om jouw stilte te voelen. Laat dit boek een onderdeel zijn van jouw ontdekking van stilte.

Ik was aan het wandelen met Lewis. Een man wiens leeftijd ik moeilijk kon inschatten door alle zon die hij gezien heeft. Een free-spirit. Lewis was een typische hippie met kleurrijke kleding, cowboyhoed en af en toe een joint. Altijd bezig met het verbeteren van de wereld, je energie halen uit de natuur en oordelen over al het westerse.

We liepen over de keien langs een rivier die uitmondde in de zee. Ik was in Port Elisabeth, als ik het me goed herinner. Zuid-Afrika. Het was fris maar de zon scheen volop en gaf een warme gloed over mijn armen. Als je naar de zee keek moest je je ogen dichtknijpen om het water te kunnen zien. Straks wordt ik in een middag vijf jaar ouder, dacht ik. Dus ik keek weer naar de kust.

“Heb je gezien hoe de Afrikaanse vrouwen lopen?” vroeg Lewis. Ik zag geen Afrikaanse vrouwen. We liepen daar alleen en in de verte zag je wel wat mensen maar dat waren geen Afrikanen. Toeristen. Bezoekers van het festival waar we naar terug liepen. Dus ik probeerde me een voorstelling te maken van de laatste keer dat ik een Afrikaanse vrouw zag lopen. Ze liep met kleine stapjes en een mand vol kleding op haar hoofd richting een beekje om daar de was te doen. Of was dat alleen een herinnering omdat dat mijn verwachting is van Afrikaanse vrouwen?

“Ze lopen langzaam. Niet eens stap voor stap. Nee, nog langzamer dan dat. Traag.” Lewis keek me aan en in zijn ogen zag ik dat hij bedoelde dat ik langzamer moest lopen. Ik vertraagde mijn pas. “Voel elk stukje van de grond dat je raakt. Elk steentje waar je over heen loopt. Voel hoe je spieren zich bewegen in je voet en je benen.” Hij sloot zijn ogen en bewoog zich millimeter voor millimeter vooruit.

Ik probeerde het te voelen maar kon hem moeilijk bijhouden. Ik was te snel. Even stopte ik en keek ik naar mijn voeten. Misschien zou ik mijn teenslippers uit moeten doen? Dacht ik. Lewis liep immers ook op blote voeten. Ik keek naar de stenen en schelpen om me heen. Het leek me pijnlijk. Daar heb je dikke eelt voor nodig. Maar mijn voeten waren zacht en kwetsbaar en pijn lijden leek me niet de bedoeling. Ik hield mijn teenslippers aan en liep verder zo traag als ik kon.

De afstand tussen mij en Lewis werd steeds groter. Ik draaide me om en zag Lewis in de verte nog steeds diep geconcentreerd, op zijn blote voeten en met gesloten ogen, een millimeter per seconde vooruit bewegen. Het zal wel aan mijn westerse roots liggen.

Lekker knus ingenesteld op mijn bank met een kopje thee en wat chocolade zette ik de televisie aan en begon te scrollen door het aanbod van Netflix. Al snel had ik weer eens last van keuzestress. Het was zondagavond en ik zat alleen in mijn veel te grote huis. Niet eenzaam. Wel rusteloos. Ik had geen zin om iets nuttigs te doen en eigenlijk hou ik niet zo van televisie kijken. Dat maakte de keuze alleen maar lastiger. Gek genoeg kan je de vrijheid van het kunnen kiezen ook als verstikkend ervaren. Alles kan. Dus wat wil ik dan?

Geen serie dit keer. Als ik daar aan begin zit ik hier om 1 uur ’s nachts nog, mezelf kennende, en morgen moet ik weer voor de klas staan. Ik pakte mijn fleecedekentje erbij. Een film dan? Mijn oog viel op de titel Minimalism. Met een zwartwit plaatje uiteraard, want dat is lekker minimalistisch. A documentary about the important things.

Ik dacht aan het huis van een kennis waar ik eerder die maand op bezoek was geweest. De kamer was ontzettend leeg. Geen tierlantijntjes, rommeltjes, accessoires. Een zacht blauwe muur, grijze bank, wit wollig kleed en een rieten stoel die aan het plafond hing. Op een plank stonden een paar boeken en dat was het wel zo’n beetje. Eigenlijk vond ze dat ook teveel. Ik schrok er van hoe kaal het was. Toch ging ik rustiger naar huis dan dat ik binnenkwam ondanks dat we met een groep waren en er een baby bij was.

Minimalism. Wie weet. Dacht ik.

Halverwege de documentaire sprong ik van de bank en begon spullen te verzamelen. De cd’s die ik toch niet af kon spelen. De kaarsjes die ik nooit brandde. En de exotische instrumenten die me gegeven waren. Van die rammeldingen met veertjes. Binnen een mum van tijd stond er op tafel een doos vol met dingen. Ik realiseerde me dat ik veel had gekregen maar ook zelf dingen had gekocht alleen maar als opvulling van mijn huis. Ik snapte dat wel. Alleen wonen kan best wel leeg en kaal aanvoelen. Je wilt het voor jezelf gezellig maken. Dus koop je leuke kaarsjes. Vraag je een vaas voor je verjaardag en krijg je er naast de vaas ook nog wat anders leuks bij.

Waarom had ik dit eigenlijk allemaal? Na een tijdje keek ik om me heen. Dat ga ik niet redden met één doos. Mijn tafel begon aardig vol te raken en de televisiekast leeg. Meteen begon ik me af te vragen of ik díe dan nog wel nodig had. Kon ik de televisie niet ergens anders op zetten? Of moet de televisie dan ook maar weg? Netflix kan je immers ook op een laptop kijken.

Ik plofte terug op de bank en keek naar de rest van de documentaire. In mijn hoofd ging ik alle kamers van mijn huis af en bedacht wat daar allemaal stond wat ik niet nodig had en niet wilde hebben. Ga ik daar echt aan beginnen? Ik merkte het gevoel dat het me gaf als al die spullen weg zouden zijn. Wat een heerlijke leegte. Stilte.

Ja. Dacht ik. Ik ben een minimalist.

Het volgende hoofdstuk wordt gepubliceerd op:

10 februari 2020

Geen hoofdstuk missen? Laat je naam en emailadres achter.

Je gegevens worden vertrouwelijkheid behandeld volgens onze privacyverklaring.

Volg gedachtenwereld:

FacebookInstagramEmaillijst  |  Linkedin

Karlien@gedachtenwereld.nl

FacebookInstagram

Emaillijst  ~  Linkedin

Karlien@gedachtenwereld.nl